Na de scheiding bleef de situatie tussen ouders zeer gespannen. Er was sprake van aanhoudende conflicten, controlerend gedrag en grensoverschrijdend contact. Moeder voelde zich onveilig en beperkt in haar vrijheid. Ook culturele normen en verwachtingen speelden een grote rol, wat de situatie complex maakte.

In de begeleiding stond veiligheid voorop. Samen met betrokken professionals werd zorgvuldig gekeken naar wat nodig was om escalatie te voorkomen en de kinderen te beschermen. Er werd gewerkt aan duidelijke afspraken, het begrenzen van contact en het herstellen van rust voor de kinderen. De begeleiding richtte zich op het creëren van stabiliteit, waarbij de kinderen niet langer belast werden met de strijd tussen ouders.

Rachid woonde zelfstandig, maar merkte dat hij het overzicht steeds meer kwijtraakte. Zijn administratie stapelde zich op, afspraken vergat hij en hij trok zich terug uit sociale contacten. Dit zorgde voor stress en onzekerheid.

Samen brachten we structuur aan in zijn week en pakten we praktische zaken stap voor stap op. Door samen te oefenen met plannen, administratie en het aangaan van contact met instanties, kreeg Rachid weer grip op zijn dagelijks leven. Door regelmatig te evalueren werd de begeleiding steeds verder afgebouwd. Rachid kan nu zelf zijn zaken regelen en neemt weer actief deel aan het maatschappelijk leven.

Milan is hoogbegaafd en heeft autisme. Hij dacht snel, voelde veel en raakte regelmatig overprikkeld. Op school en thuis leidde dit tot frustratie en terugtrekgedrag. Diagnostisch onderzoek gaf uitleg, maar het bood nog onvoldoende een oplossing voor wat hij nodig had in het dagelijks leven.

Samen met Milan en zijn ouders brachten we in kaart waar zijn kracht lag en waar hij vastliep. Door structuur te combineren met bewegingsmomenten en praktische oefeningen, leerde Milan zijn spanning herkennen en grenzen aangeven. We evalueerden regelmatig samen wat werkte en pasten de begeleiding daarop aan. Zo kreeg Milan meer grip op zichzelf en groeide het vertrouwen, bij hem én bij zijn ouders.

Jesse was vastgelopen in zijn dagelijks leven. Hij had geen werk, volgde geen opleiding en bracht het grootste deel van zijn tijd alleen thuis door. Hij voelde weinig motivatie en had geen duidelijk doel voor zichzelf. Zijn wereld werd steeds kleiner.

In de begeleiding werd eerst rust en vertrouwen opgebouwd. Samen onderzochten we waar Jesse interesse in had en wat hem energie gaf. Vanuit die interesses werden kleine, haalbare stappen gezet. Eerst structuur in zijn dag, daarna weer naar buiten, contact met anderen en het oppakken van activiteiten die bij hem pasten. Door regelmatig samen te evalueren en de begeleiding aan te passen, groeide het vertrouwen van Jesse. Stap voor stap ging hij weer meedoen in de maatschappij. Inmiddels heeft hij een vaste daginvulling, onderhoudt hij sociale contacten en werkt hij gericht aan zijn toekomst.

Sanne liep vast door een combinatie van werkdruk, spanningen thuis en weinig tijd voor zichzelf. Ze voelde zich opgejaagd en had moeite om grenzen aan te geven, waardoor alles te veel werd.

In de begeleiding werd samen gekeken waar Sanne ruimte kon creëren. Door gesprekken te combineren met beweging en praktische oefeningen leerde zij signalen van overbelasting herkennen en hier anders mee omgaan. Stap voor stap pakte Sanne weer regie over haar dag en maakte zij keuzes die beter bij haar pasten. Regelmatige evaluaties zorgden ervoor dat de begeleiding precies bleef aansluiten op wat zij nodig had.

Zoë had moeite met het reguleren van haar emoties. Wanneer iets anders liep dan ze verwachtte, kon haar boosheid snel oplopen. Samen onderzochten we wat er in haar lijf gebeurde voordat ze boos werd en hoe ze dit kon herkennen.

Door beweging en boksoefeningen, in combinatie met creatieve werkvormen, leerde Zoë haar spanning eerder voelen en op een passende manier ontladen. In gesprekken en evaluaties werden haar ouders actief meegenomen, zodat zij thuis de signalen ook herkennen en Zoë konden ondersteunen. Stap voor stap leerde Zoë haar emoties beter begrijpen en er anders mee omgaan.

Lars vond school spannend en had vaak buikpijn. Hij werd op school gepest en trok zich steeds meer terug. Samen met Lars en zijn ouders brachten we in kaart wat er speelde en waar en waarom hij spanning voelde.

Door spel en kleine, haalbare stappen oefenden we met situaties die hij lastig vond. Eerst in een veilige setting, later stap voor stap richting school. Regelmatig werd samen met zijn ouders geëvalueerd of de aanpak helpend was en wanneer een volgende stap passend voelde. Zo groeide het vertrouwen van Lars en kon hij weer met meer rust naar school.

Binnen dit gezin stapelden de spanningen zich op door langdurige stress, financiële zorgen en onzekerheid over de opvoeding. Ouders waren overbelast en raakten het overzicht kwijt. De kinderen reageerden hierop met teruggetrokken gedrag en woede-uitbarstingen. Het gevoel van verbinding binnen het gezin was vrijwel verdwenen.

In de begeleiding werd samen gekeken naar wat er nodig was om het dagelijks leven weer hanteerbaar te maken. Er werd gewerkt aan structuur, voorspelbaarheid en het herstellen van vertrouwen. Door kleine, haalbare stappen en gezamenlijke momenten van positieve aandacht kwam er langzaam weer ruimte voor contact en verbinding binnen het gezin.

Binnen het gezin Van Dijk waren de spanningen al langere tijd hoog. Vader en zoon (15 jaar) raakten steeds vaker in heftige conflicten, waarbij er geschreeuwd werd en de sfeer thuis onveilig aanvoelde. Moeder probeerde te sussen, maar voelde zich machteloos en uitgeput. Het gezin liep vast en wist niet meer hoe het samen verder moest.

In de begeleiding werd eerst gewerkt aan veiligheid en het verlagen van de spanning. Gesprekken vonden soms samen plaats, maar ook apart wanneer dat nodig was. Door ervaringsgerichte werkvormen, zoals beweging en gezamenlijke activiteiten, werd gewerkt aan het herkennen van emoties en het anders omgaan met frustratie. Stap voor stap ontstond er meer rust en werd het contact binnen het gezin minder explosief.

Yasmin voelde zich somber en leeg en had te maken met depressieve gevoelens en zelfbeschadiging. Ze trok zich steeds meer terug en voelde zich onbegrepen.

Bij Survival Instinct vond Yasmin een plek waar zij zichzelf mocht zijn. Onze locatie voelde voor haar als een veilige en vertrouwde omgeving, een warm bad, waar ze zich durfde te uiten en zich gezien voelde. Wat zij meemaakte, werd niet gezien als een probleem, maar als een uitdaging waar samen aan gewerkt kon worden.

We werkten niet alleen met Yasmin, maar ook samen met haar behandeltraject bij een externe partij. Door goed af te stemmen en ieder vanuit zijn eigen rol te werken, konden we elkaar versterken en gericht toewerken naar haar doelen.

Vanuit die veiligheid kon Yasmin stap voor stap werken aan haar gevoelens. Door gesprekken, beweging en kleine haalbare stappen kreeg zij weer meer vertrouwen in zichzelf en haar omgeving. Regelmatig werd samen gekeken wat helpend was en waar bijstelling nodig was.

Amir groeide op met twee werelden. Thuis golden andere normen en waarden dan op school en bij zijn vrienden. Dat zorgde voor verwarring en spanning. Hij voelde zich vaak onbegrepen en wist niet goed wie hij mocht zijn. Soms uitte dit zich in boosheid of terugtrekgedrag.

In de begeleiding werd samen gekeken naar wie Amir is en wat voor hem belangrijk is. Er was ruimte om te praten over zijn achtergrond, zijn gezin en zijn plek in Nederland. Door gesprekken te combineren met beweging en praktische oefeningen, leerde Amir woorden geven aan wat hij voelde en grenzen aangeven.

Waar nodig werden zijn ouders betrokken, zodat er meer begrip ontstond vanuit beide kanten. Door stap voor stap te werken en regelmatig te evalueren, vond Amir meer balans tussen de cultuur van thuis en zijn eigen keuzes. Dit gaf hem rust, vertrouwen en meer ruimte om zichzelf te zijn.

Bij Kevin was er sprake van een gameverslaving. Hij zat vrijwel de hele dag achter zijn scherm, ging niet meer naar school en kwam nauwelijks nog buiten. Zijn sociale contacten speelden zich vooral online af en het contact met leeftijdsgenoten in het dagelijks leven was weggevallen.

Samen met Kevin brachten we in kaart wat gamen voor hem betekende en waar hij vastliep. De begeleiding richtte zich niet op verbieden, maar op begrijpen en herstellen van balans. In samenwerking met ketenpartners, zoals verslavingszorg, werd gewerkt aan zijn verslaving en het opbouwen van structuur in zijn dag.

Stap voor stap pakte Kevin school weer op en werd er ruimte gecreëerd voor activiteiten buiten huis. Naast zijn online netwerk bouwde hij weer sociale contacten op in het echte leven en spreekt hij nu wekelijks af met vrienden. Door regelmatig samen te evalueren en af te stemmen met alle betrokkenen, kreeg Kevin weer grip op zijn leven en toekomst.