Yasmin voelde zich somber en leeg en had te maken met depressieve gevoelens en zelfbeschadiging. Ze trok zich steeds meer terug en voelde zich onbegrepen.

Bij Survival Instinct vond Yasmin een plek waar zij zichzelf mocht zijn. Onze locatie voelde voor haar als een veilige en vertrouwde omgeving, een warm bad, waar ze zich durfde te uiten en zich gezien voelde. Wat zij meemaakte, werd niet gezien als een probleem, maar als een uitdaging waar samen aan gewerkt kon worden.

We werkten niet alleen met Yasmin, maar ook samen met haar behandeltraject bij een externe partij. Door goed af te stemmen en ieder vanuit zijn eigen rol te werken, konden we elkaar versterken en gericht toewerken naar haar doelen.

Vanuit die veiligheid kon Yasmin stap voor stap werken aan haar gevoelens. Door gesprekken, beweging en kleine haalbare stappen kreeg zij weer meer vertrouwen in zichzelf en haar omgeving. Regelmatig werd samen gekeken wat helpend was en waar bijstelling nodig was.

Bij Kevin was er sprake van een gameverslaving. Hij zat vrijwel de hele dag achter zijn scherm, ging niet meer naar school en kwam nauwelijks nog buiten. Zijn sociale contacten speelden zich vooral online af en het contact met leeftijdsgenoten in het dagelijks leven was weggevallen.

Samen met Kevin brachten we in kaart wat gamen voor hem betekende en waar hij vastliep. De begeleiding richtte zich niet op verbieden, maar op begrijpen en herstellen van balans. In samenwerking met ketenpartners, zoals verslavingszorg, werd gewerkt aan zijn verslaving en het opbouwen van structuur in zijn dag.

Stap voor stap pakte Kevin school weer op en werd er ruimte gecreëerd voor activiteiten buiten huis. Naast zijn online netwerk bouwde hij weer sociale contacten op in het echte leven en spreekt hij nu wekelijks af met vrienden. Door regelmatig samen te evalueren en af te stemmen met alle betrokkenen, kreeg Kevin weer grip op zijn leven en toekomst.

Amir groeide op met twee werelden. Thuis golden andere normen en waarden dan op school en bij zijn vrienden. Dat zorgde voor verwarring en spanning. Hij voelde zich vaak onbegrepen en wist niet goed wie hij mocht zijn. Soms uitte dit zich in boosheid of terugtrekgedrag.

In de begeleiding werd samen gekeken naar wie Amir is en wat voor hem belangrijk is. Er was ruimte om te praten over zijn achtergrond, zijn gezin en zijn plek in Nederland. Door gesprekken te combineren met beweging en praktische oefeningen, leerde Amir woorden geven aan wat hij voelde en grenzen aangeven.

Waar nodig werden zijn ouders betrokken, zodat er meer begrip ontstond vanuit beide kanten. Door stap voor stap te werken en regelmatig te evalueren, vond Amir meer balans tussen de cultuur van thuis en zijn eigen keuzes. Dit gaf hem rust, vertrouwen en meer ruimte om zichzelf te zijn.